Vanochtend, het is 2 april, heb ik mijn MacBook naar de Applekliniek in de Oude Kijk in ‘t Jatstraat gebracht. Hij moest een nieuwe krijgen en een nieuw <3/#>. Die weigerden dienst. Als ik MacBook in de ochtend inleverde bij de kliniek, zou ik haar een paar uur later geheel en al hersteld op kunnen halen. Dat had ik afgesproken met de reparateur.
Vandaag brengen kwam heel goed uit. Uitstappen op Groningen Noord, MacBook afleveren en dan doorlopen naar de Oosterpoort waar we gevieren (Therapensionada’s) naar een concert gingen. Dutch Classical Talent Gianmarco Monet. Piano. Jammer genoeg had Therapensionada de Eerste te veel in de tuin gewerkt, dat vonden haar de spieren van haar rechterbeen niet aardig en die deden onaardig terug en gaven haar pijn. Ze kwam niet.
Na het concert en de koffie gingen we elk onze eigen weg. Ik via de voetgangersoversteekplaats bij de Hereweg (ik hoefde eens niet lang te wachten) en de Herestraat naar de Oude Kijk in ‘t Jat. MacBook was nog niet klaar, zijn onderkant lag helemaal open. De spatiebalk en de 3/# vervangen was niet voldoende, MacBook krijgt een heel nieuw toetsenbord van binnen. Dat zou wel minstens een uurtje duren. Ik was te moe en had ook geen zin om ‘een uurtje’ door Groningen te slenteren of niet noodzakelijke boodschappen te doen.
Morgen ophalen dan maar? O nee, dan is het Goede Vrijdag. “En dan werkt u niet,” vulde ik aan. En nu blijft MacBook tot dinsdag daar. Ik mocht wel een vervangexemplaar mee. Gelukkig heb ik m’n MacBook Air nog. Waarmee zou ik anders dit bericht geschreven hebben? Die is niet alleen oud maar ook wat traag. Dat is ongetwijfeld goed voor mij. Je leert ervan onthaasten.
Waar? In de podcast Boeken FM dat een aantal Kerstspecials wijdt aan ‘de wereld van Harry Potter’. Daar werd een versregel genoemd “Het jaar is oud en heeft niets meer te zeggen” (en het gedicht, zegt mijn geheugen nu, aan een andere dichter toegeschreven dan van wie bleek te zijn). Die regel wilde ik zelf wel gedacht hebben, maar dat hoeft nu nier meer. Ik wilde het hele gedicht zoeken, en vond het door DuckDuckGo met deze versregel te voeden. Hans Andreus. Spijtig: de inzender vermeldt niet in welke bundel of tijdschrift zhij het gedicht gevonden heeft. Ik vind het gedicht in zijn ‘Laatste gedichten’, daar heeft het gedicht in de inhoudsopgave als enige een cirkeltje om zijn paginanummer: 28. Decemberbrief is de titel.
Nu ik het gedicht weer gelezen heb, weet ik het daarom van de paginanummeromcirkeling. En ook ‘wanneer’ ik dat gedaan heb: na mei 2006.
Decemberbrief
Ik wilde dat je dichter bij me was.
Het jaar is oud en heeft niets meer te zeggen.
Het weer is somber. Alle dagen staat er
een haveloze regen voor de ramen
lam zwaaiend als een dronkelap. Ik loop
door het huis, de kamers waarin jij niet bent
en die dus leeg zijn. Of ik zit maar ergens
en kijk naar buiten tot het donker is.
De televisie ’s avonds een meer trieste
vertoning in een eenmansbioskoop,
zoek ik maar weer vroeg mijn bed op, slaap pas laat
en word weer vroeg uit boze dromen wakker
omdat ik jou ook in de slaap niet vinden kan.
Ik wilde dat het jaar nu over was
en jij weer dichter bij me, bij me was.
Hans Andreus, Laatste gedichten,
Uitgeversmaatschappij Holland – Haarlem, 1977. p. 28
