Vandaag is het zaterdag en 30 mei

Geplaatst 30 mei 2026, 15:32

Twintig jaar geleden was het dinsdag. In mijn herinnering net zo’n zonnige dag als vandaag.
Mijn herinnering aan deze dag is versplinterd als een in duizend stukjes stuk gevallen glas. De eerste splinter is de rit van het huis naar het crematorium. De lijkwagen en daarachter drie auto’s. Diny en ik in de laatste auto. Het lukte de chauffeurs om heel de rit hetzelfde tempo aan te houden, in elk geval voelde dat zo en dat was een ervaring die mij troostte. Ik begrijp nog steeds niet waarom.
Net zo min als ik nog steeds niet weet welke lied of welke compositie tijdens de herdenking in mijn hoofd klonk. Abstract, ik hoorde de klanken niet werkelijk. Ik kende de woorden van het lied niet.
Achter mij in de aula zat Diny. Dat was veilig.

Twintig jaar en zeven dagen geleden was dinsdag. Ik was in het Therapeuticum en zou daar blijven omdat er ‘s avonds een vergadering was. Ik denk van de Patiëntenkring. Misschien ben ik tussentijds met iemand een ‘hapje’ gaan eten, dat weet ik niet meer.
Om tien voor zes belde Henk. Het tijdstip heb ik in de telefoon laten staan totdat die stuk ging. Hij vertelde dat hij moe was. Hij vertelde dat M. en W. op bezoek waren geweest. Hij vertelde dat hij zijn gebit kwijt was.
Als ik het Usquerder station afliep, keek ik altijd of ik licht zag branden bij Henk in het zijkamerraam. “Als er licht brandt, is de deur los,” zei hij altijd. Dat was de deur altijd, ook als er geen licht brandde. “De deur los” betekende: dan kun je langskomen.
Er brandde geen licht. Ik ging naar huis.

Twintig jaar en zes dagen geleden, op woensdagochtend ging ik weer naar Groningen en zoals altijd in die dagen, keek ik even bij Henk om de deur. Ik wilde hem uitnodigen om de volgende dag, als het Hemelvaart was, een ‘dauwtrapontbijt’ bij mij te komen halen. De uitnodiging had ik ook op een kaartje geschreven.
Henk zat niet in zijn stoel televisie te kijken. Hij sliep dus nog. Het was stil in huis.

Twintig jaar geleden was Hemelvaart op 25 mei. Henk kwam niet om te ontbijten. Zoiets gebeurde wel vaker. Ik belde hem. Hij nam niet op. Een poosje later belde ik nog een keer. Hij nam niet op.
Ik ging naar hem toe. Ik weet welke route ik gelopen hebben, maar van sommige stukken weet ik niet meer dát ik die gelopen heb.
Toen ik de voordeur opengedaan had, zag ik de kaart liggen die ik de dag daarvoor geschreven. Het was nog stiller in huis dan de vorige ochtend.

Het was niet moeilijk om de slaapkamerdeur te openen. Ik wist het al, alleen wist ik nog niet dat ik het wist.
Ik wist het wetend toen ik hem zag liggen. Ontspannen, er was vrede en rust. Alsof hij heel fijn had liggen slapen toen zijn hart stopte met kloppen.
De rust in huis was totaal weg nadat ik 112 had gebeld. En ik was bijna dankbaar dat Henk genoeg gestorven was om niet meer gereanimeerd te worden.

Ik denk nog altijd dat Henk in de nacht van de 23e op de 24e mei gestorven is. Dat dacht ook Marijke, de uitvaartondernemer.

In de boekhouding van de inwoners van Nederland staat 25 mei 2006 als datum. “Lijkvinding” heet het daar. Dat het Hemelvaartsdag was staat er niet bij.

Verleden tijd