Ouders
Geplaatst
Mijn moeder was de laatste jaren in mijn dromen vaak niet thuis. Ze had een nieuwe liefde gevonden en was dan bij hem. Wie, waar en hoe? Ik weet het niet. Soms, als ik thuis was, kwam ze even langs. Meestal was op dat moment mijn vader er net even niet. Ze wilde nooit iets zeggen over haar nieuwe liefde.
Vorige week waren we zomaar opeens samen in Stockholm. Ze bracht me in haar Volvo ergens naar toe waarvandaan ik terug zou reizen naar Nederland. “Mama,” zei ik toen ik de auto uitstapte, “ik denk er over om toch maar een rijbewijs te halen.” Voor ze kon zeggen dat haar dat helemaal geen goed idee leek, was ik weer terug in Nederland, in mijn eigen huis.
De kerkscheuring in 1944 was toen ik nog klein was een onderwerp van gesprek dat bij mijn vader soms emoties los maakte.
Een dag of wat geleden zat ik op mijn bank te lezen, tot de muziek uit mijn radiootje mijn aandacht van mijn boek wegtrok. Orgel en orkest? Ik hoor vooral orgel en word aan iets herinnerd, maar aan wat? Deze muziek heb ik niet eerder gehoord. Langzaam kruipt mijn vader achter uit mijn geheugen naar voren. We zitten in de huiskamer en ik hoor mijn vader iets zeggen. Hij citeert een organist die beloofd heeft het kerkorgel kapot te spelen als Gereformeerd synodaal en Gereformeerd vrijgemaakt weer herenigd zijn. “Als dat gebeurt, dan wil ik daar bij zijn,” zei hij.
Ik betwijfel of een kerkorgel kapot gespeeld worden met de Orgelsymfonie van Saint-Saëns, ik weet niet zeker of mijn vader het orkestdeel gewaardeerd zou hebben, maar het orgel – misschien was dat goed geweest, zij het dat een hereniging zoals mijn vader die toen droomde nooit heeft plaatsgevonden.
Reacties
Op dit artikel kan niet gereageerd worden.