Lieve beste jij, een paar kleintjes

Geplaatst 17 juni 2026, 14:53

In de bocht van de Boermanjeweg en de Stationsweg of -straat woont een tuin. Die is groot, vind ik. Elke keer als ik naar de Arriva treinhalte loop, of naar K. & D., of gewoon een rondje, kom ik langs die tuin. Niet zo lang geleden zijn de bewoners van Stationsstraat of -weg 4, die ook de eigenaar van de tuin waren, verhuisd.
Er kwam een nieuwe bewoner. Op een dag scharrelden er vier of vijf bruine varkentjes door die tuin. Een klein spandoek voor het woonhuis vertelde dat de varkentjes op een dag geslacht zouden worden voor consumptie. Niet met zoveel woorden als ik dat nu opschrijf, maar als je de tekst goed las…
De varkentjes hadden het goed daar in die tuin leek het. Ze knorden tenminste tevreden en heel lang konden ze de hele dag door in de grond wroeten. Al het ongewenste verdween. Op weer een dag waren de varkentjes er niet meer. De tuin was weer ledig. Onder de mensen die ik sprak waren een paar vleeseters verdrietig. Omdat die arme varkentjes geslacht zouden worden.
In de tuin werd gewerkt, rond de bomen die er stonden kwam een cirkel stenen, er was iets met de grond gedaan. De kluiten waren kleiner. En toen werd, tegelijk met het groeiende voorjaar of de zomer, die tuin steeds groener. Een zee van bloemen.
Het werd herfst, de bloemen verwelkten of waren dat al en stierven af.
De tuin ondergaat nu een metamorfose. Er is een plan, met perken en schelpen paden, en vaste planten langs de straatkant en in de perken. Hier en daar zijn nieuwe struiken komen wonen.
En ik mag er elke keer dat ik er langs loop gratis en voor niks van genieten. Of fantaseren wat er verder nog gaat gebeuren.

Zo vaak langs deze tuin in wording lopen is minstens zo leuk als langs een oud huis dat door de koper (veronderstel ik dan) zelf opgeknapt wordt. Het vordert langzaam. Soms ligt het een poosje stil (leuk dan om over het waarom? te fantaseren).

Mijn woonplaats is vaak saai – maar als je op stap gaat is dat anders.

Dit was toch niet een kleintje. De kleintjes bewaar ik tot later. Of ik vergeet ze.

Nienke

Brieven aan