Dinsdag 21 januari

Geplaatst 26 januari 2025, 16:56

Dinsdag had ik een afspraak bij de brillenwinkel voor een oogmeting. Ik had ook wat brieven die in de PostNL-brievenbus moesten en daarom ging ik met een omweg naar Arriva-treinhalte Usquert. Toen ik bijna bij het Gemeentehuis (in Usquert is dat een cafetaria-(eet)café) was, kwam een klein groepje schoolkinderen vanaf de Raadhuisstraat de hoek om. Terug naar school vanaf de gymzaal denk ik. Een jongetje maakte zich los van het groepje en begon te rennen. Ik was bang dat hij tegen mij op zou botsen en kon nog net op tijd naar rechts stappen. Dat dacht ik, en dat kon ik ook. Ik had alleen niet goed gezien dat daar het terras van het Gemeentehuis begint. Het ligt een paar centimeter hoger dan het trottoir en ik viel, in mijn beleving heel langzaam helemaal plat voorover. Misschien heb je ook ooit zo’n poppetje gehad, In alle ledematen zaten elastiekjes. Het poppetje stond op een klein kokertje waarin een blokje zat waarop je kon drukken. Als je dat deed bewoog het poppetje. En als je daarin bedreven was, viel poppetje langzaam voorover, meet een hoek van 90M. Zo ongeveer viel ik, het laatste dat de stenen van het terras raakte waren mijn lippen.
Vrijwel onmiddellijk stonden de kinderen om mij heen, “Oh, mevrouw, doet het pijn?” Een meisje hielp mij overeind en ander meisje vertelde mij dat mijn lip bloedde. Had ik wel een zakdoek? Die had ik wel, maar toen ze de zakdoek zagen werd die onmiddellijk afgekeurd. Ik kreeg een papieren zakdoek en een ander meisje haalde een heel pakje zakdoeken uit haar jaszak en gaf het aan mij.
“Gaat het wel, mevrouw?” “Moet u nog ver?” Het ging heel goed, behalve een bloedende lip leek er helemaal niets aan de hand (dat is ook zo gebleven. Pas ‘s avonds toen ik naar bed ging zag ik op een knie een blauwe plek, klein.)
De leerkracht of onderwijzeres gaf nog een preek: dat je altijd uit moest kijken of er ook andere mensen op het trottoir waren én dat je rechts moest houden.
Toen ik ‘s middags naar huis liep vanaf de trein, waren drie jongetjes vlak bij de school aan het spelen. “Bent u de mevrouw die vanmorgen is gevald?” vroeg er een. “Ja, dat is ze,” zei de tweede, “kijk maar naar haar lip.” Of ik nog pijn had? Nee. Ze gingen weer spelen.

Vrijdagmiddag kwam ik terug van lunchen met één “Oosterhavenmeisje” in de Gouden Karper in Winsum (de Flammkuchen smaakte prima) en toen ik naar mijn voordeur liep, wachtten er drie meisjes op mij. “Ja, dat is de mevrouw,” stelden ze vast. Opnieuw werd er naar mijn welzijn geïnformeerd, de meisjes boden namens de hele klas hun excuses aan en ik kreeg A4 met daarop de groetjes van groep 6,7 en 8 van OBS de Noordster. Het velletje was in tweeën gevouwen. Op de andere helft hadden ze hun namen geschreven.

Ik vind het een heel leuke ervaring!

Dolce far niente